Joanne is op, helemaal op. Het liefst pakt ze vandaag nog het vliegtuig naar de schapenboerderij van haar broer Tim in Schotland. Heerlijk bijkomen tijdens een wandeling door het rustgevende landschap en haar gedachten even loslaten in de wind aan de kust.
Maar helaas, het kan niet vanwege haar werk bij de reptielen in de dierentuin. Eén van haar collega's heeft vakantie, de ander is met zwangerschapsverlof en op de andere afdelingen zijn ook geen extra mensen beschikbaar. Samen met haar collega Sven zal ze het nog 2 weken moeten zien te doen. Gelukkig is Sven ook haar beste vriend en kan ze onder het sorteren van de kevers, sprinkhanen en andere insecten haar verhaal aan hem kwijt. Zonder hem was ze echt ingestort.
Vanochtend heeft Joanne haar masker maar weer op gezet. Ze heeft na het gebeuren echt twee gezichten gekregen. De meeste mensen om haar heen hebben waarschijnlijk geen idee wat er werkelijk achter dit masker speelt.
Drie weken geleden vertelde hij het haar: "Ik wil van je scheiden, Joanne." Het was alsof de bliksem bij haar insloeg. Nooit had ze ook maar iets gemerkt, nooit had hij gezegd hij niet meer van haar hield of dat hij niet gelukkig was. En nu ineens out of the bleu wil hij scheiden. Joanne stond aan de grond genageld en wenste dat ze een toverstafje had om alles weer gewoon te laten zijn. Hakkelend vroeg ze: "Waarom?" En toen kwam het hoge woord eruit, hij had een ander, al anderhalf jaar en de minnares is haar bloedeigen nicht Anouk. Hoe heeft ze zo blind kunnen zijn, anderhalf jaar en nooit ook maar het kleinste vermoeden. Op geen enkel feestje van de familie heeft ze iets gezien wat haar zorgen moest baren, sterker nog, ze heeft ze niet eens met elkaar zien praten. Zwijgend is ze naar boven gegaan en heeft de koffers van haar man gepakt. Deze heeft ze op de gang gezet en daarna is ze in bed gaan liggen en kon ze alleen maar huilen.
Vanaf die dag heeft Joanne bijna alleen maar gehuild en praktisch niet geslapen. Een week lang heeft haar man haar berichten met excuses en spijtbetuigingen gestuurd, op geen enkele heeft ze gereageerd.
Schijn-vrolijk staat Joanne groenten en fruit te snijden, haar mond staat bijna niet stil, ze vergeet soms zelfs adem te halen. Sven kent haar te goed en trapt niet in dit toneelstukje. Dit zegt hij tegen haar en direct is ze stil en betrekt haar gezicht. "Oh Sven, je hebt me alweer door, het gaat inderdaad helemaal niet goed. Ik heb het aan mijn ouders verteld gisteravond en mijn vader was zo kwaad dat hij meteen naar hem toe wilde gaan om hem een klap te verkopen." Sven trekt haar in een stevige omhelzing en zegt dat hij dit wel begrijpt en dat hij dat zelf ook graag had willen doen.
"Maar... ik heb iets wat veel beter is en waar je misschien een beetje van opknapt. Wij gaan dit weekend samen naar een kasteel in Limburg en laten ons lekker verwennen in de Spa die bij het kasteel hoort. Het is geen Schotland waar je zo graag heen zou willen, maar ik dacht dat dit een goede vervanger zou zijn." "Maar dat kan helemaal niet, wie moet er dan voor de dieren zorgen", vraagt Joanne. "Maak je daar maar geen zorgen over, ik heb alles kunnen regelen." Blij omhelst ze Sven. "Dankjewel lieve Sven, ik ben zo blij dat ik jou nog heb!" Een stukje minder schijn, gaat ze vrolijk door met snijden. Over een tijdje kan ze haar masker hopelijk in de kliko gooien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten