Bijna
alle vertrekken zijn nu leeg, alleen de kelder waar ze niet in durft
en het torenkamertje moeten nog gedaan worden. In dit torenkamertje
staan alle waardevolle spullen opgeslagen. Zo staan er allerlei
antieke meubels, schilderijen van beroemde kunstschilders,
waardevolle sieraden en meer van dat soort dingen. Hetgeen waar
Geraldine de mooiste herinneringen aan heeft en die ze zo graag wilt
hebben staat hier ook; de violet gekleurde suikerspinvis in een grote
glazen bol. Op de standaard zitten drie knopjes, één om het
onderwaterleven te laten bewegen, één om de verlichte vuurvisjes te
laten branden en één voor de zingende zeemeerminnen en dolfijnen.
Samen met haar vriendinnetje Rosie kon ze hier uren naar kijken en
wegdromen bij de gedachte dat zij deel uitmaakten van het leven in de
glazen bol.
Er
is alleen 1 probleem; de sleutel van het hangslot is zoek. En er is
dus nog maar 1 optie, de kelder! En hier gaat ze dus echt niet alleen
heen.
Al
vijf jaar heeft Geraldine haar vroegere vriendin Rosie niet gezien,
het contact is een beetje verwaterd door hun studies en de grote
afstand. Maar Rosie is de enige persoon die ze hier kent, dus
zenuwachtig en met trillende handen pakt ze haar mobieltje en zoekt
het nummer op.
Na
4 keer overgaan hoort ze de vertrouwde stem van Rosie; “Hello?”
“Hai Rosie, this is Geraldine.” “OMG! Is this really you?”
“Yes, it's really me, I've missed you so much!”
Nadat
ze over van alles gekletst hebben, vraagt Geraldine aan Rosie of ze
haar wil helpen de kelder leeg te halen en op zoek te gaan naar de
sleutel van het slot op de torenkamerdeur. Haar vriendin twijfelt
geen moment en zegt dat ze de volgende dag om 9 uur bij het kasteel
is.
Verheugd
beëindigd ze het gesprek en vraagt zich af waarom ze zo zenuwachtig
was. Het leek wel alsof ze elkaar vorige week nog gesproken hadden,
zo vertrouwd voelde het.
's
Avonds pakt ze de doos met foto's erbij en gaat helemaal op in de
herinneringen aan de mooie tijd met Rosie. De tekstballonnetjes die
ze er altijd bij plakten was ze helemaal vergeten, maar ze zijn
hilarisch!
De
volgende dag om 9 uur staan ze stevig omarmd voor het kasteel, wat
zijn ze blij elkaar weer te zien!
Nadat
ze als vanouds weer in het tuinhuis thee hebben gedronken en samen de
foto's hebben bekeken, gaan ze gauw aan de slag in de kelder. Met
z'n tweeën is het helemaal niet eng. Om 2 uur bedenken ze zich dat
ze helemaal vergeten zijn te lunchen. Rosie neemt alvast de bolpuzzel
in de vorm van de wereld mee naar boven; haar broertje zou hem
fantastisch vinden. En aangezien Geraldine er niets mee heeft mag hij
hem zo hebben.
Weer
gaan ze in het mooie tuinhuis zitten met een heerlijke lunch en een
uur later vinden ze het tijd worden om weer verder te gaan. Bij het
opstaan stoot Geraldine haar voet aan de tafel en hierdoor rolt de
wereldbol van de tafel af en in duizend stukjes op de grond. En wat
ligt daar nou, het kan niet waar zijn, het is een sleutel! Die
grootouders van haar waren zo slim, want wie verwacht nu een sleutel
in een bolpuzzel!
Bijna
over hun voeten streukelend rennen ze naar de torenkamer, ze proberen
de sleutel op het slot en... hij past! De deur valt open en ze zijn
binnen. Meteen zien ze de glazen bol met de violet gekleurde
suikerspinvis en tranen van emotie biggelen over hun wangen. Hij is
nog mooier dan ze zich herinnerden.
Het
leegruimen is om 9 uur 's avonds helemaal klaar en emotioneel nemen
de vriendinnen afscheid. De volgende dag vliegt Geraldine terug naar
Nederland, maar ze belooft Rosie snel weer te komen opzoeken. Met de
erfenis van haar grootouders kan ze stoppen met werken en hetgeen
gaan doen waar haar hart ligt: vrijwilligers- werk met dieren. Dit
geeft haar ook de vrijheid om te gaan en staan waar ze wil. Vanuit
het tuinhuisje komen de zacht zingende stemmen van zeemeerminnen en
dolfijnen. Geraldine is weer even terug in de tijd, ze zit dromend op
het bankje in het licht van de maansikkel en de vuurvisjes in de
glazen bol met de violet gekleurde suikerspinvis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten